Delen
Een vervelend aspect van diabetes is het regelmatig moeten verantwoorden van je gedrag. Je voelt dat je bloedsuiker een beetje aan de lage kant is dus je neemt voor de verandering eens suiker in je koffie om te zorgen dat het niet te laag wordt. "Suiker in je koffie? Doe maar gek." Of "heh, jij mag toch helemaal geen suiker?" en nu denk ik zomaar dat jullie nog wel een paar honderd andere opmerkingen kunnen verzinnen.
Bij een echte Hypo heb je vaak dezelfde situatie. Stijf van de adrenaline en met maar één doel voor ogen zoek je naarstig naar het zoetste wat je maar kunt vinden. Als een roofdier ben je alleen maar gefocust op dat ene verlossende doel. Eten! Iedereen heeft zo zijn eigen favoriete redmiddelen. Ik ben zelf erg van zachte zoete drop of van een grote Mars, en dan het liefst die verpakking waar er twee inzitten. Als een wilde prop ik dat dan naar binnen. Meestal is er wel iemand in de buurt die daar een vraag over heeft. De meeste collega's zijn uiteraard wel op de hoogte, maar mensen die wat verder weg staan begrijpen er helemaal niets van en dan moet je twee dingen tegelijk uitleggen. Ten eerste dat het nu ECHT even nodig is, en ten tweede dat je daar nu ECHT even geen tijd voor hebt. En dat dan zonder te snauwen! Maar het kan nog erger.
Zo vroeg laatst een kennis van me, terwijl ik net de ene helft van die Mars aan het verorberen was, of hij die andere helft mocht hebben omdat hij wel een beetje trek had. Ai, daar was dus het dilemma! Ik heb vroeger altijd geleerd om niet gierig te zijn en alles te delen. Mijn eerste reactie was dan ook om dat stukje chocola meteen weg te geven. In tweede instantie deed ik dat toch maar niet en vertelde ik dat ik het echt zelf moest houden. Want ja, je weet maar nooit, ik had veel gelopen die dag en wilde niet zonder reserve suikertjes komen te zitten. Ik bood hem nog een druivensuiker aan om de ergste energietekorten op te vangen maar daar had hij geen trek in.
Ik voelde mij opgelaten en kon alleen maar sorry zeggen, ik was niet 'in the mood' om meer uitleg te geven. In mijn hoofd botste het met de realiteit van het niet kunnen missen van die reserve suikertjes en mijn opvoeding; alles delen. Uiteindelijk snapte hij het natuurlijk wel en was er totaal niets aan de hand. Voor mij was het wederom een confrontatie met die paar beperkingen.
Het heerlijke stuk chocolade dat ik laatst aan het eten was bij de koffie, kan ik vanaf dat moment gelukkig wel helemaal voor mezelf houden.
