Dweilen met de insulinekraan open!

De feestdagen staan weer voor de deur, en zoals je weet gaan die gepaard met een hoop zoetigheid! Met sint Maarten als voorzichtig voorspel. Om vervolgens te wennen met de sinterklaas vreterijen!

Nu het slotstuk, de kerstdagen. Heerlijk 2 dagen eten, drinken, zitten en lachen. Twee dagen lang laven aan het goede en luxe leven, twee dagen geen zorgen om geld, werk en gezondheid.

Nou ja, met die onbezorgdheid betreffende die gezondheid valt het voor ons diabeten wel mee. Bij elke schaal hapjes die de ronde doet moet ik weer snel een calculatie maken op basis van het reeds verorberde en de voedingswaarde van het zojuist aangebodene. Is het een stukkie worst of kaas van, ongetwijfeld, een of andere exclusieve soort is er niet zoveel aan de hand. Maar vaak is het iets moeilijker in te schatten, iets met bladerdeeg, een zoetigheidje tussendoor om de smaakpapillen een nieuwe impuls te geven of iets totaal ondefinieerbaars. Wat te doen, hoeveel insuline is er nog in mijn lijf, wat gaat er nog komen!? Dilemma’s.

Dan maar weer controleren hoede bloedsuikers het houden en dus weer bezorgde blikken uitlokkend van de rest van de gasten. En ze een rot gevoel gevend, want zij mogen wel onbezorgd door vreten.

Maar met de vaart en hoeveelheid die onze familie aanhoudt is dat eigenlijk niet te doen, dan ben ik elke vijf minuten mijn vingers aan het pijnigen! Vroeger stak ik nog regelmatig een sigaret op ter vervanging. Maar dat sloeg qua gezondheid natuurlijk ook nergens op. Gelukkig ben ik al een tijdje gestopt.

Maar wat te doen? Suikerpatiënten hebben toch ook recht op twee onbezorgde dagen?!

Dit jaar gaan we het als volgt doen; om de anderhalf à twee uur controleer ik mijn suikers om deze vervolgens te ‘repareren’ met een extra shot insuline of een hapje natuurlijk. Tja, dat wordt dweilen met de kraan open. Maar dat is ook een beetje het thema met kerst, zeker als ik kijk naar de te dikke tantes die al lavend zitten te diëten.